Sens nazwy „Spiti” to „środkowy kraj”. Nazwa taka utrwaliła się gdyż Spiti leżało dokładnie pomiędzy Tybetem po stronie wschodniej, a Ladakhiem po stronie zachodniej. Poddawane było więc przez ponad tysiąclecie presji politycznej tych dwóch organizmów politycznych.

Buddyzm zakorzenił się na tym terenie na dobre dopiero na przestrzeni XI w.n.e. za sprawą działalności wielkiego siddhy swoich czasów Rinchena Zang-po Lotsawy (958-1055) oraz za sprawą misjonarskiej aktywności indyjskiego Mistrza Atiśy.

Najstarszy klasztor Spiti datowany jest na rok 996 n.e. i jest nim Tabo znajdujący się obecnie w rękach szkoły Gelug.

Dolina Spiti jest otwarta dla podróżnych dopiero od piętnastu lat. W jej północno-wschodniej części wciąż tylko mieszkańcy mogą poruszać się swobodnie, bez rządowych przepustek.

Oprócz wojska, to natura od wieków skutecznie strzeże dostępu do Spiti. Aby tu dotrzeć, trzeba pokonać przełęcze na wysokości ponad 4500 metrów nad poziomem morza. Tym, którym się to uda, trudy podróży wynagradza piękno krajobrazu i ciepło mieszkańców tej malowniczej krainy.